Oxymel heeft een lange geschiedenis die teruggaat tot de oudheid. Het werd vaak gebruikt als een geneesmiddel en tonic door verschillende oude beschavingen, waaronder de Grieken, Romeinen en Perzen. Het woord “oxymel” is afgeleid van het Latijnse woord voor “azijn en honing” en is een mengsel van honing en azijn.

In de Renaissance en latere farmacopeeën werd de naam “oxymel” vaak aangetroffen in de vorm van Oud-Latijn als een telbaar of ontelbaar zelfstandig naamwoord. Ook in de traditionele Perzische geneeskunde werd oxymel gebruikt. Het werd “sekanjabin” genoemd en bevatte naast honing en azijn ook water, verschillende vruchten en kruiden.

Oxymel werd traditioneel gebruikt voor verschillende gezondheidsproblemen, zoals spijsverteringsstoornissen, pijn, astma, hoest, keelpijn en slechte adem. Het werd ook beschouwd als een versterkend tonicum voor het algemene welzijn.

Tegenwoordig is oxymel nog steeds populair en wordt het gebruikt in de kruidengeneeskunde als een natuurlijk middel. Het kan worden gemaakt met verschillende kruiden en ingrediënten, afhankelijk van het gewenste effect. Het is belangrijk op te merken dat hoewel oxymel een lange geschiedenis heeft als traditioneel geneesmiddel, het altijd raadzaam is om medisch advies in te winnen voordat je het gebruikt.

In de Herfstspecial van Kruidentaal ‘het geheim van de rozenbottel’ en bij recepten staat een heerlijk recept voor een oxymel.